Αρχική δημοσίευση: https://omniatv.com/853500858/diki-ampelokipon-agoreyseis-yperaspisis-oi-sakoyles-trofodotoyn-ti-mayri-trypa-toy-187a/
Η δίκη για την έκρηξη στο διαμέρισμα της οδού Αρκαδίας στους Αμπελοκήπους, που συνέβη στις 31 Οκτωβρίου 2024, με νεκρό από την έκρηξη τον αναρχικό Κυριάκο Ξυμητήρη και πολυτραυματία και βασική κατηγορούμενη τη σύντροφό του, Μαριάννα Μ., μαζί με άλλους τέσσερις συγκατηγορούμενους συνεχίζεται στο Β’ Τριμελές Εφετείο Κακουργημάτων με τις αγορεύσεις των συνηγόρων υπεράσπισης, μετά τη χτεσινή αγόρευση της εισαγγελέα.
Οι αγορεύσεις της υπεράσπισης την Τρίτη 21/04 και την Τετάρτη 22/04/2026, αν και είχαν ιδιαίτερα επιμέρους χαρακτηριστικά, ανάλογα με την θέση στην οποία έχει βρεθεί από το ασυνάρτητο κατηγορητήριο καθένα από τα άτομα που κατηγορούνται, κινήθηκαν σε τρεις άξονες υπεράσπισης.
Πρώτον, ότι η κατηγορία περί τρομοκρατικής οργάνωσης, για τη Μαριάννα Μ. και τη Δήμητρα Ζ. δεν στηρίζεται ούτε σε συγκεκριμένη δομή, ούτε σε διάρκεια, αλλά ούτε και σε κοινή δράση.
Δεύτερον, ότι τα επιμέρους ευρήματα – κυρίως δακτυλικά αποτυπώματα σε κινητά αντικείμενα, τα κλειδιά του διαμερίσματος και τα «πακιστανικά» τηλέφωνα – δεν αρκούν για να μετατρέψουν σε πραγματικότητα τα σενάρια που διατυπώθηκαν, τόσο για την εμπλοκή της Δήμητρας Ζ. όσο και για τους Δημήτρη Π., Νίκο Ρωμανό και Α.Κ. των οποίων την απαλλαγή έχει ήδη προτείνει η εισαγγελέας της έδρας.
Και τρίτον, ότι η απόδοση ενδεχόμενου δόλου για την έκρηξη καταρρέει μπροστά στο ίδιο το στοιχείο της αυτοδιακινδύνευσης.
Υπεράσπιση Δημήτρη Π.: Αρ. και Ι. Χαραλαμπάκης
Ο Αριστοτέλης Χαραλαμπάκης, αγορεύοντας για τον Δημήτρη Π., ξεκίνησε από ένα σημείο που είχε ήδη θέσει η εισαγγελική πρόταση: ότι η παρουσία του εντολέα του στην υπόθεση είναι περιθωριακή και εξηγείται αποκλειστικά από τη σχέση του με τη Δήμητρα Ζ. Πριν περάσει στα επιμέρους, έκανε μια σύντομη αλλά αιχμηρή πολιτική παρατήρηση, λέγοντας ότι ο τρόπος που διεξήχθη η δίκη «θα πρέπει να δημιουργήσει έναν προβληματισμό αν δεν λειτουργεί τίποτε σε αυτή τη χώρα», απευθυνόμενος εμμέσως στις πολιτικές τοποθετήσεις που είχαν προηγηθεί στη φάση των απολογιών.
Στο νομικό σκέλος, ο συνήγορος επέμεινε ότι δεν μπορεί να γίνει δεκτός ενδεχόμενος δόλος για την έκρηξη όταν διακυβεύεται η ίδια η ζωή όσων φέρονται να εμπλέκονται. «Δύσκολα μπορούμε εδώ, με δεδομένη την ίδια την αυτοδιακινδύνευση, να δεχτούμε έκρηξη με ενδεχόμενο δόλο», ήταν το κεντρικό του σχήμα. Από εκεί και πέρα, αποδόμησε ένα προς ένα τα στοιχεία που, κατά την υπεράσπιση, χρησιμοποιήθηκαν για να κρατηθεί ο Δημήτρης Π. στο κατηγορητήριο: τη μετάβαση μαζί με τη Δήμητρα Ζ. για την παραλαβή των κλειδιών, την επιστροφή των κλειδιών, το τηλέφωνο που του δόθηκε για επικοινωνία με την ιδιοκτήτρια, την τρίχα της Μαριάννας Μ. σε παλιό και άχρηστο υπολογιστή, καθώς και το πέταγμα της κάρτας SIM. Για όλα αυτά, ο συνήγορος αντιπρότεινε καθημερινές, μη «συνωμοτικές» εξηγήσεις, καταλήγοντας ότι κανένα από τα «τελείως επιφανειακά επιχειρήματα» του παραπεμπτικού βουλεύματος δεν αντέχει. Η πιο χαρακτηριστική φράση του ήταν και η πιο λιτή: «Κατά την έκφραση παλαιών δικαστών, “δεν βγαίνει”, με τίποτα, η ενοχή του κ. Δημήτρη Π.»
Την Τετάρτη 22/04 αγόρευσε και ο συνήγορος Ιωάννης Χαραλαμπάκης για τον Δημήτρη Π. Ο συνήγορος επανέλαβε ότι η μόνη πραγματική σύνδεση του εντολέα του με την υπόθεση είναι η συναισθηματική του σχέση με τη Δήμητρα Ζ. και αναφέρθηκε στον παραλογισμό στον οποίο επιδόθηκε το παραπεμπτικό βούλευμα, για απόπειρα ενοχοποίησης με βάση ακόμα και τις σπουδές των κατηγορουμένων. Για εκείνον, το κρίσιμο στοιχείο δεν ήταν απλώς η ανεπάρκεια των στοιχείων, αλλά και το γεγονός ότι ο Δημήτρης Π. επέλεξε να εμφανιστεί αυτοβούλως στη ΓΑΔΑ για να παραδώσει τα κλειδιά, εμπιστευόμενος ότι «θα λειτουργήσουν σωστά οι αρχές» — και τελικά, όπως είπε, πλήρωσε αυτή την επιλογή με 540 μέρες φυλακής. Η καταληκτική του φράση προς το δικαστήριο ήταν ενδεικτική: «Να δείξετε ότι το μέλλον τους δεν χάθηκε σε ένα κελί στον Κορυδαλλό για ένα ζευγάρι κλειδιά».
Υπεράσπιση Ν. Ρωμανού: Μαρίνα Δαλιάνη
Στην αγόρευσή της για τον Νίκο Ρωμανό, η συνήγορος Μαρίνα Δαλιάνη διαπίστωσε πόσο ξεχωριστά ήταν τα δύο σκέλη της υπόθεσης όπως εξετάστηκαν από το δικαστήριο: μία υπόθεση η έκρηξη και μια άλλη υπόθεση, η «υπόθεση της πλαστικής σακούλας». Έδειξε έτσι πώς διαχωρίζεται το κεντρικό περιστατικό της έκρηξης από την αυτοτελή ποινική κατασκευή που στήθηκε γύρω από ένα τμήμα δακτυλικού αποτυπώματος σε μια ρυπαρή και σχισμένη σακούλα απορριμμάτων, η οποία είχε χρησιμοποιηθεί ως μέσο μεταφοράς και όχι αποθήκευσης.
Η συνήγορος υποστήριξε ότι ακριβώς επειδή το αποτύπωμα βρέθηκε πάνω σε κινητό, ποινικά αδιάφορο αντικείμενο, χωρίς άλλη σύνδεση του Ρωμανού με το διαμέρισμα, τα όπλα, τα εκρηκτικά ή τους λοιπούς κατηγορούμενους, πλην του Α.Κ. που επίσης κατηγορείται με τμήμα αποτυπώματος, δεν θα μπορούσε κανονικά να στηρίξει δίωξη. Υπογράμμισε ότι βρέθηκαν και άλλα αποτυπώματα, κάποια αταυτοποίητα και κάποια άλλων προσεσημασμένων προσώπων, χωρίς ποτέ να αξιοποιηθούν με τον ίδιο τρόπο. «Το αποτύπωμα του Νίκου Ρωμανού είχε κάτι που δεν είχαν οι άλλοι. Κι αυτό ήταν το παρελθόν», ανέφερε περιγράφοντας τη μετατόπιση ενδιαφέροντος από την ύπαρξη ή μη της πράξης στο πρόσωπο. Ο Ρωμανός, είπε, δεν ήρθε προφυλακισμένος ως κατηγορούμενος σε αυτή τη δίκη επειδή αποδείχθηκε πως έκανε κάτι, είπε, αλλά «επειδή δεν αποκλείεται εντελώς». Και υπενθύμισε, κλείνοντας, τη φράση του Ν. Ρωμανού «Καλύτερα να μου έλεγαν ότι δε με συμπαθούν, παρά τη σακούλα. Θα ήταν πιο τίμιο».
Υπεράσπιση Α.Κ.: συνήγορος Κανελλόπουλος
Ο συνήγορος Κανελλόπουλος, αγορεύοντας για τον Α.Κ. στο κλείσιμο της 9ης δικασίμου, την Τρίτη 21/04, κινήθηκε στην ίδια αποδεικτική γραμμή, αλλά με πιο αυστηρά δογματικούς όρους. Το βασικό του επιχείρημα ήταν ότι ένα τμήμα δακτυλικού αποτυπώματος πάνω σε κινητό αντικείμενο, όπως μια πλαστική σακούλα, δεν μετατρέπεται αυτομάτως σε πλήρη απόδειξη συμμετοχής σε κακούργημα. Μάλιστα, αξιοποίησε ένα στοιχείο που επανήλθε πολλές φορές στην υπεράσπιση: ότι τα μεν όπλα βρέθηκαν «καθαρά» από DNA και αποτυπώματα, η δε εξωτερική σακούλα έφερε αποτυπώματα. Κατά τη δική του συλλογιστική, αυτό αποδομεί τη θεωρία ότι οι δύο κατηγορούμενοι ήταν εκείνοι που το τοποθέτησαν, αφού δεν είναι λογικό κάποιος να φροντίζει να μη μείνει ίχνος πάνω στο όπλο και αμέσως μετά να πιάνει τη σακούλα με γυμνά χέρια.
Ο συνήγορος στάθηκε και στη μετατόπιση του σκεπτικού των δικαστικών συμβουλίων από στάδιο σε στάδιο: από το γιατί βρέθηκαν μόνο αυτά τα δύο αποτυπώματα, στο ότι μπορεί τα υπόλοιπα να ανήκαν στους ίδιους ή σε άλλα εμπλεκόμενα πρόσωπα, και αργότερα στο ότι τα ταυτοποιημένα αποτυπώματα είναι δήθεν ισχυρότερα από τα αταυτοποίητα. Για την υπεράσπιση, αυτή η διαρκής μετακίνηση σήμαινε ένα πράγμα: «Έμμεση αντιστροφή του βάρους αποδείξεως. Απαιτούμε από τον κατηγορούμενο να αποδείξει ότι δεν είναι ελέφαντας». Και κατέληξε ότι, δεκαεπτά μήνες μετά, «συζητάμε στο Τριμελές Εφετείο Κακουργημάτων αν είναι ένοχος ή αθώος» ένας άνθρωπος για τον οποίο δεν έχει προκύψει τίποτε πέρα από αποτύπωμα σε κινητό αντικείμενο.
Υπεράσπιση Μαριάννας Μ.: Κώστας Παπαδάκης
Η αγόρευση του Κώστα Παπαδάκη για τη Μαριάννα Μ., στο ξεκίνημα της 10ης μέρας της δίκης, την Τετάρτη 22/04, ήταν εκτεταμένη και συνολική. Άνοιξε με μια φράση-πλαίσιο που συνόψισε σχεδόν όλη την υπερασπιστική γραμμή: «Το ποινικό δίκαιο είναι δίκαιο πράξεων και όχι προθέσεων, πράξεων και όχι φρονημάτων, δίκαιο αποδείξεων και όχι ενδείξεων». Από εκεί και πέρα, η αγόρευση έδειξε συστηματικά τα προβλήματα του άρθρου 187Α του Ποινικού Κώδικα, το οποίο ο συνήγορος χαρακτήρισε αόριστο, αντισυνταγματικό και κατεξοχήν πρόσφορο για ποινικοποίηση πολιτικού φρονήματος.
Κατά τον ίδιο, το κατηγορητήριο δεν απάντησε ποτέ στα κρίσιμα ερωτήματα που απαιτεί η έννοια της τρομοκρατικής οργάνωσης: ποια ήταν η δομή της, ποια η διάρκεια, ποια η από κοινού δράση, ποια η σκοπούμενη προσβολή συγκεκριμένων δομών ή αρχών. Αντίθετα, η αποδεικτική διαδικασία «δεν έχει αποδείξει τίποτε απολύτως». Έδωσε βάρος και στο γεγονός ότι, παρά τη συγκρότηση της δικογραφίας από τη ΔΑΕΕΒ (τη λεγόμενη «αντιτρομοκρατική»), «ούτε ένας αστυνομικός δεν κατέθεσε ως μάρτυρας στην προδικασία».
Στο ειδικότερο σκέλος των πράξεων που αποδίδονται στη Μαριάννα Μ., ο Παπαδάκης υποστήριξε ότι ούτε η κατασκευή ολοκληρωμένου εκρηκτικού μηχανισμού αποδείχθηκε, ούτε η κατοχή μηχανισμού ως τέτοιου. Αναφέρθηκε στις πραγματογνωμοσύνες και τις τεχνικές εκθέσεις για να υπενθυμίσει ότι δεν βρέθηκαν υπολείμματα πυροκροτητή, αντίθετα με ό,τι είπε η εισαγγελέας. Κι ακόμα ότι οι χρονοδιακόπτες δεν αποδείχθηκε πως είχαν μετατραπεί σε μέρη μηχανισμού και ότι οι ίδιες οι επίσημες εκθέσεις μιλούν για έκρηξη «ποσότητας εκρηκτικής ύλης» και όχι για πλήρως συναρμολογημένο μηχανισμό. Με βάση αυτά, είπε, «στην καλύτερη για το κατηγορητήριο περίπτωση», υπάρχει μια βοήθεια από τη Μαριάννα Μ. προς τον νεκρό Κυριάκο Ξυμητήρη, όχι όμως συμμετοχή στη συγκρότηση τρομοκρατικής οργάνωσης, ούτε ευθύνη για σκοπούμενη έκρηξη με ενδεχόμενο δόλο. Σε αυτό το πλαίσιο επανήλθε στο στοιχείο της αυτοδιακινδύνευσης, το οποίο αναιρεί τον ενδεχόμενο δόλο.
Η Μαριάννα Μ., σημείωσε ο συνήγορος Παπαδάκης, βρισκόταν σε άλλο χώρο του διαμερίσματος, γι’ αυτό και επέζησε, ενώ τα τραύματά της προήλθαν από πτώση οικοδομικών υλικών και γυαλιών. Άρα ούτε η θέση της στον χώρο, ούτε τα αρνητικά αποτελέσματα ελέγχου για υπολείμματα εκρηκτικής ύλης στα ρούχα της, ούτε και τα ευρήματα στην κατοικία της στηρίζουν την κατηγορία ότι συμμετείχε στην τελική επεξεργασία που οδήγησε στην έκρηξη.
Ολοκλήρωσε την αγόρευση συμπυκνώνοντας: «Η Μαριάννα Μ. ανέλαβε τις προσωπικές και πολιτικές της ευθύνες, απέναντι στους κατοίκους και απέναντι στον σύντροφό της περισσότερο από τον εαυτό της τον ίδιο. Αλλά κανένα δικαστήριο δεν μπορεί να της αποδώσει περισσότερα από αυτά που της αναλογούν».
Υπεράσπιση Μαριάννας Μ.: Θανάσης Καμπαγιάννης
Ο Θανάσης Καμπαγιάννης, επίσης για την υπεράσπιση της Μαριάννας Μ., έδωσε στην αγόρευσή του εντονότερο πολιτικό τόνο. Το 187Α, είπε, «εισάγει μια μαύρη τρύπα στο ποινικό δίκαιο», ακριβώς επειδή απορροφά τις εγγυήσεις του κοινού ποινικού δικαίου και επιτρέπει μια διαφορετική μεταχείριση αναλόγως του ιδεολογικοπολιτικού χώρου στον οποίο εντάσσεται ή αποδίδεται ότι ανήκει ο κατηγορούμενος. Στο ίδιο πλαίσιο ενέταξε και την περίφημη επίκληση του «νόμου των πιθανοτήτων» που είχε ακουστεί στη διαδικασία: κατά τον ίδιο, όταν έξω από το κάδρο μένουν άλλοι προσεσημασμένοι με αποτυπώματα σε ανάλογα αντικείμενα και μέσα σε αυτό βρίσκονται μόνο όσοι συνδέονται με τον αναρχικό ή κινηματικό χώρο, δεν πρόκειται για πιθανότητες αλλά για επιλογή στόχου. «Αυτό δεν είναι νόμος πιθανοτήτων, είναι στοχοποίηση», είπε χαρακτηριστικά.
Στο αποδεικτικό πεδίο, ο Καμπαγιάννης επανήλθε στα τηλέφωνα, στις συσκευές Nokia, στις λεγόμενες «πακιστανικές» SIM και στις υποθέσεις για άγνωστα μέλη οργάνωσης. Αντέτεινε ότι τέτοιες συσκευές είναι εξαιρετικά κοινές, ότι από τα δεδομένα δεν προκύπτουν ουσιαστικές συνομιλίες, ότι οι κρίσιμες κλήσεις γίνονται από το ίδιο σημείο και ότι δεν βρέθηκαν οι υποτιθέμενες άλλες συσκευές σε σπίτια συγκατηγορουμένων ή τρίτων. Άρα, κατά την υπεράσπιση, όλο αυτό το οικοδόμημα παραμένει υπόθεση εργασίας, όχι απόδειξη. Στο ίδιο πνεύμα επέμεινε και στην απουσία πυροκροτητή, λέγοντας ότι το τεχνικό υλικό περισσότερο δείχνει αστοχία υλικού ή έκρηξη ποσότητας εκρηκτικής ύλης παρά ολοκληρωμένο μηχανισμό. Για την έκρηξη δε, χαρακτήρισε «εξωφρενική» την απόδοση ενδεχόμενου δόλου στη Μαριάννα Μ.
***
Οι αγορεύσεις αναμένεται να ολοκληρωθούν την Πέμπτη 23/04/2026, οπότε αναμένεται να τοποθετηθούν και οι υπόλοιποι συνήγοροι, ενώ θα ακολουθήσουν και οι τοποθετήσεις της Μαριάννας Μ. και της Δήμητρας Ζ. που έχουν ζητήσει συμπληρωματικά τον λόγο.
Όπως ανήγγειλε ο πρόεδρος, εφόσον ολοκληρωθούν κανονικά οι αγορεύσεις, το δικαστήριο θα ανακοινώσει την απόφασή του την Παρασκευή 24/04/2026.
Η δίκη διεξάγεται στην αίθουσα Δ5 του ισογείου, με είσοδο του κοινού από τη Λ. Αλεξάνδρας.